ก๋วยจั๊บอยู่หลังโรงหนังเฉลิมเขตร์เก่าครับ เจ้านี้น้ำใส เผ็ดพริกไทจัดจ้าน ถ้าเป็นหวัดซดน้ำซุปร้านนี้หายเลย 555



อีกเจ้าสุกี้แห้งน้ำเมาเวอริึค ก็ไม่รู้ตั้งชื่อนี้เพราะหนังเรื่อง เมาเวอริค หรือเปล่า ร้านนี้ก็เป็นร้านที่ดังในย่านนี้เหมือนกัน
คนเยอะรอนานหน่อย อย่าลืมดูป้ายด้วยนะครับ เพราะมี 2 ร้านอีกร้านไม่อร่อยนะครับ



แล้วก็ยังมีหมูสะเต๊ะ



ตบท้ายขนมหวานร้านนี้

ขอบคุณเสี่ยหมูกับคุณโก้มากครับ
ก๊วยจั๊บน้ำใสเยาราชครับสุดยอด แต่ต้องไปกลางคืน หากกลางวัน
ตรงตึกแถวเยื้อง ๆ ตรอกเท็กซัสก็โอครับ จอดรถเฉลิมบุรีสบาย ๆ
หลังเฉลิมเขตรเมื่อก่อนจะมีอาแปะขายตือฮวน ข้าวเหนียว ไม่รู้
ยังอยู่ไหมอร่อยและเก่าแก่มาก หากหมูสะเต๊ะคงไม่มีใครเกินร้าน
ร้อยไม้กินฟรีที่อยู่ตรงหัวลำโพง ถนนที่ออกมาตลาดน้อยได้ เก่าแก่
แต่ที่เสียดายคือร้านหมูสะเต๊ะที่หน้าเฉลิมบุรี ตรงเฉลิมบุรีหากเอา
รถไปจอดเดินออกมาหัวมุมร้านบะหมี่เจ้านี้ก็อร่อยแต่ต้องสั้งแห้งนะ
พอสั่งน้ำรสชาติคนละเรื่องเลย แต่ตือฮวนเจ้าอร่อยปากซอยลาดพร้าว64
ไปเปิดอยู่ที่ซอยนวลจันทร์ รสชาติยังเหมือนเดิม
ใครมีร้านไหนแนะนำกันอีก อาหารทุกชนิดนะครับ แน้นราคาชาวบ้าน
ภัตตาคารคงไม่ไหว ใช้จ่ายแต่พอเพียง

สายสวัสดิ์ค่ะ Uncle Bob คุณหมูและ ทุกท่าน ดีจังอยากฟังเรื่องของอร่อยๆบ้าง

วิ่งเข้ามาตามกลิ่น โชยมาแต่ไกล
มีใครชอบกินก๋วยจั๊บน้ำข้นบ้างมั้ยค่ะ แนะนำหน่อยเคยไปกินแถวถนนจันทร์ นางลิ้นจี้ ตอนดึกๆ อร่อยมาก
แต่ไม่ได้ไปนานแล้วค่ะไม่รู้ยังขายอยู่หรือเปล่า

คุณเอ๋ ขา
ผมชอบมากก๋วยจั๊บน้ำข้นแต่หาอร่อยยากมาก เดี๋ยวนี้ เมื่อก่อนตรงข้ามโรงพยาบาลเปาโล สพานควาย
มีร้านชื่อ ก๋วยจั๊บราชวงศ์ถัง อร่อยมาก ต้องเข้าคิวกิน แกค้าขายร่ำรวยไปเปิดร้านสุกี้ที่เยื้อง ๆ เสนา
เคยเห็นติดป้ายว่ามีก๋วยจั๊บราชวงศ์ถังดังเดิมขายด้วย แต่รสชาติไม่ได้แล้วละครับ สู้ตอนขายสะพานควาย
ไม่ได้ ใครเจอที่ไหนอร่อยเด็ดบอกด้วยจะไปลองชิม ชอบมาก ทั้งน้ำใสและน้ำข้น
ไปธุระแถวบ้านหม้อเพิ่งกลับมา ใครไปแถวนั้นลองแวะร้าน Noodle Garden ร้านอาหารจีนอยู่ที่ตึกโอลด์สยาม
ด้านตรงข้ามร้านไนติงเกล อาหารที่นี่อร่อยและถูกตังค์อีกด้วย แนะนำให้ลองเกี๊ยวกุ้ง หรือข้าวหน้าหมูกรอบ
ร้านนี้เขาทำอาหารแบบฮ่องกง จึงมีน้ำพริกเผาให้จิ้มทุกอย่าง นอกจากอร่อยแล้วค่อนข้างราคาย่อมเยาว์

ประตูน้ำในอดีต สังเกตุเห็นมีโรงแรมอินทราแล้ว และรถเมล์สาย 17 ยังเป็นน่าจะบริษัท ศิริมิตร
วิ่งตามหลังมาเป็นรถเมล์ขาว ที่เห็นถัดไปน่าจะสาย 14 รถเมล์ยังไม่ได้รวมเป็น ขสมก. ภาพนี้
น่าจะถ่ายในปี 2516-2517 ประตูน้ำวุ่นวายเป็นปกติมานานแล้ว



ไปประตูน้ำสมัยนั้นจะนึกถึงร้านนี้ เราเคยกินลาบแบบอิสาน แต่ร้านนี้ลาบแบบแต้จิ๋วหากินยาก
ร้านนายอั้ง ร้านลาบประตูน้ำ พอขายดีขยายสาขาไปแถวแยกมักกะสันด้วย ร้านนี้อยู่คู่ประตูน้ำ
นานมาก ใครผ่านดูทียังอยู่รึป่าว อีกอย่างถ้าจำไม่ผิด ขนมจีนน้ำยา ใส่ลูกชิ้น มีขายครั้งแรกที่
ประตูน้ำนี่แหละ พอขายดีมาก ๆ โดนปล่อยข่าวว่าใช้กระดาษทิชชู ทำให้ขายตกไปเยอะ เป็น
ข่าวลือที่กระพือได้เร็วมาก จนตอนนั้นผมไม่กล้ากินเพราะ ใช้ทิชชูใหม่ไม่กลัว กลัวจะใช้ทิชชู
ใช้แล้วซิ คิดแล้วขนลุก

ก่อนปี 2518 รถเมล์ใน กทม. จะมีหลายสิบบริษัท ส่วนใหญ่เป็นบริษัทเอกชน
แล้วแต่ละบริษัทจะเลือกสีกันแบบตามสบาย และเวลาคนรอรถเมล์จะไม่ดูเลขสาย
จะดูสีรถเป็นหลัก เช่นยืนอยู่อนุสาวรีย์จะไปบางลำพู จะรอรถเมล์แดง สาย 12
หรือยืนอยู่ราชประสงค์อยากจะไปคลองเตยก็จะรอรถเมล์เหลือง สาย 13 ตอนช่วง
ที่เปลี่ยนเป็นของรัฐใหม่ ๆ คนแก่ คนเฒ่าเดือดร้อนกันทั่วหน้า ต้องปรับตัวครั้งยิ่งใหญ่
ต้องคอยเล็งรถเมล์ทุกคัน เพราะสีเดียวกันหมด ผมว่าใช้สีแบบเดิมก็ดูดีมีเสน่ห์ ไม่เห็น
ต้องเปลี่ยนเป็นสีเดียวกันหมด คนสายตาไม่ดี จะเห็นรถที่ตัวเองจะขึ้นได้ไกล ๆ พอโผล่
มาก็รู้แล้วว่าสายอะไร เดี๋ยวนี้คนแก่ คนเฒ่า จะขึ้นรถเมล์ต้องคอยเพ่งสายตามองหาเลข
ยิ่งกว่าหาหวยเสียอีก ลำบาก ลำบาน ขึ้นรถผิดสาย หลงทาง ก็มีบ่อย ๆ ในยุคนั้นมีรถเมล์
ที่เป็นรัฐวิสาหกิจอยู่สองยี่ห้อ คือ รถเมล์ ร.ส.พ. และ รถเมล์ บ.ข.ส. ของ บขส.จะมีวิ่ง
หลายสาย ที่เห็นในรูป คือ สาย 25 ท่าช้าง ปากน้ำ เริ่มต้นจะเป็นรถมีหัวยาว ๆ ส่วนใหญ่
จะเอารถบรรทุกมาต่อเป็นรถเมล์ คล้าย ๆ รถสองแถวนะ โดยตอนแรกก็เป็นรถทางอเมริกา
เช่น FORD หรือ GMC และมาใช้ ISUZU จนมาใช้รถหน้าตัด HINO และเป็น BENZ



คันนี้เป็นสาย 38 วิ่งเชื่อมระหว่าง ขนส่งสายตะวันออก ที่เอกมัย กับ ขนส่งสายเหนือ หมอชิต
เป็นรถบรรทุกต่อท้ายเหมือนกัน ตอนนั้นทั้งคนนั่งได้ไม่กี่คน หน้าต่างจะยกขึ้นยกลง เวลาหน้า
ฝน ฉุกละหุกน่าดู รุ่นแรก ๆ หน้าต่างยกขึ้นมาจะเป็นบานเกล็ดทำด้วยไม้ จนมาเปลี่ยนเป็น
พลาสติคขุ่น ๆ มัว ๆ เพราะความร้อน แต่ก็ยังดี เพราะตอนที่มีรถเมล์ที่ดัดแปลงจากรถบรรทุก
ใหม่ ๆ หน้าต่างไม่มทีนะครับ เขาจะใช้ผ้าใบม้วนไว้ข้าง ๆ เวลาฝนตกก็เอาลง นอกจากนั้นรถ
บขส.ยังวิ่งอีกหลายสาย เช่น สาย 28 จาก หมอชิต ไปขนส่งสายใต้ สาย 24 จาก รังสิต
ไปสนามหลวง สมัยนั้นมีรถเมล์ไปสนามหลวงจากทุกมุมของ กทม. ส่วนของ รสพ.จำได้สาย
เดียวคือ สาย 1 ผมทันขึ้นตอนเด็ก ๆ ค่ารถ 50 สตางค์ เดี๋ยวนี้เท่าไรไม่รู้ไม่เคยขึ้น เคยมี
ตอนสมัยนายกถนอมขึ้นค่าโดยสารเป็น 75 สตางค์ เชื่อไหมมีการเดินขบวนประท้วงกันวุ่นวาย
จนรัฐบาลต้องยอมลดราคาลงมาเหลือเท่าเดิม

น้า Bob คุณเอ๋ และพี่ๆน้องๆนักชิมทั้งหลาย ฝากร้านอาหารให้มาลองชิมกันนะครับ
รวมเป็น web เลย ร้านแถวบ้านทั้งหมดครับ

ร้านย่านสามแพร่ง

ร้านสมองหมูไทยทำเนี่ย เป็นร้านที่ฝีมือคงเส้นคงวาที่สุด ผมกินตั้งแต่ยังเป็นเด็กตัวจิ๋วจนถึงตอนนี้รสชาติยังสุดยอดเหมือนเดิม

น้าไม่น่าเอามายั่วเลย ผมไม่ได้กินตั้งปีกว่าแล้วเพราะเป็นเบาหวาน แต่สงสัยต้องไปซัดสมองหมูพิเศษซักชามแล้วล่ะ

Uncle Bob รถสีส้ม มาก่อนรถสีขาวของนายเลิศหรือเปล่า แคะสมองอยู่ นึกแล้วขำหน้าต่างผ้าใบ ฝนตกทำเอาวุ่นน่าดูค่ะ

คุณหมู เอ๋กำลังหาเส้นทางท่องเที่ยวย่านนี้อยู่พอดี คราวก่อนถามสามล้อไว้แต่ไม่กระจ่างค่ะ ต้องไปๆๆๆ

ของอร่อยเพียบเรย นึกถึงสมัยเด็กๆ เพื่อนบ้านชอบต้มสมองหมูมาให้ บอกว่าเด็กๆ กินแล้วจะเรียนเก่ง

ไม่เคยกินค่ะ แต่รับไว้ไม่ให้เสียน้ำใจ แม่บอกว่าบ้านเราไม่นิยมกิน แม่ต้มกระเพาะปลา (ไม่ยักเหมือนกระเพาะปลาที่เค้าขาย

ทั่วๆไป) เหนียวๆ ลื่นๆ ใส่เก๋ากี้ , ฮ่วยซัว,แป๊ะฮะ, ฝืนใจกิน เห็นว่าแพงจำใจกิน ไม่รู้หรอกแม่ลำบากต้มเป็น วันๆ

แต่ยังไม่เคยกินพระกระโดดกำแพงสักที มีอยู่ช่วงหนึ่ง เป็นเมนูที่ใครๆ ชอบพูดถึง บำรุงร่างกายมั้ง

น้องเอ๋ รถเมล์ขาว นายเลิศมาก่อนครับ มีหลายสายวิ่งอยู่ทั่ว กทม. ที่เอามาให้ดูเพราะคิดว่ามีหลายคนไม่รู้ว่า
รถ บขส.ที่วิ่งระหว่างจังหวัด เมื่อก่อนวิ่งใน กทม.ด้วย รถจะเหมือนกัน ส่วนอีกสาย รถ รสพ. บริษัทรับส่งผลิตภัณท์
คุณเอ๋อยู่คลองเตยคงเห็น จะวิ่งรับส่งของอยู่ในท่าเรือ มีรถเมล์วิ่งด้วยหลายสาย แต่ผมจำได้สายเดียว สาย 1
วิ่งจากถนนตกไปท่าเตียน ตอนผมไป รด.ที่เขาชนไก่ ทาง รด.เขาจ้างรถ รสพ.มารับส่งนักศึกษา วิ่งเรียงเป็นแถว
ผมยังจำภาพที่เข้าจอดข้างทางเรียงเป็นแถวยาวเป็นกิโล ให้นักศึกษาลงไปทำธุระ มองไปเป็นกิโลนักศึกษายืน
เข้าแถวฉี่ เสียดายไม่มีกล้อง หาดูไม่ได้แล้ว
พระโดดกำแพง สาว ๆ เขาไม่กินกันนะคุณเอ๋ อยากรู้ถามสี่ยหมู เพราะของแพง
กระเพาะปลาแบบที่คนแก่ชอบทำ อาอี๋ผมต้มมาให้ทีไร ผมต้องเอาไปเททิ้งทุกที หลัง ๆ กล้า ๆ บอกแกว่าอย่าทำมาให้อีก
แกบ่นสารพัด เลยบอกไปตามตรงว่า ขี้เกียจเททิ้ง หายไปเลย ลองกินที่ข้างศาลเจ้าพ่อเสือนะครับอร่อยมาก
ไปตั้งต้นตรงที่ขายลอตเตอรี่ ซื้อสักใบ ไหว้วีรชน 14 ตุลา ผ่านไปศาลเจ้าพ่อเสือ เข้าไปไหว้เอาชัยไว้ก่อน ผ่านไปกินข้าว
เหนียว ก.พานิช เจ่าเก่า มะม่วงสักลูก ฝั่งตรงข้ามมีลาดหน้าด้วย เลยไปถึงข้างกระทรวง หากกินเนื้อ เข้าไปจะเจอร้านขายลาบ
น้ำตก ต้มแซบอร่อยมาก ยังอยู่รึป่าวไม่รู้ แล้วเดินตรงไป แวะนำสว่างดู ROLEX สวย ๆ ซักเรือน เดินเลาะข้างกระทรวงมหาดไทย
ไปเจอสี่แยก มองไปเจอเฉลิมกรุง ข้างเฉลิมกรุง ร้าน ออนร๊อคหยุ่น ยังอยู่ แวะกินกาแฟซักแก้ว เจ็ดสิบกว่าปีแล้วนะ ก่อนถึง
มีร้านขายโต๊ะบิลเลียด แวะไปลูบ ๆ กำมะยีเล่น นี่ก็เก่าแกโบราณ เลี้ยวขวามาททางเพราะช่าง จะเจอร้านไนติงเกลโอลิมปิค
ยังอยู่แบบเดิม ๆ เขาไปเอามือลูบฝุ่นเล่น ข้าง ๆ มีซอยคนเยอะมาก เข้าไปหาซื้อหนังโป๊กลับบ้านหรือ mp3 สักแผ่นสองแผ่น
ไหน ๆ ก็มาแล้ว เมื่อยก็แวะ McDonald ไปนั่งเล่น รับรองสาขานี้ไม่มีใครเหมือน เป็นสาขาเดียวในประเทศไทย ไปที่อื่นจะมี
แต่วัยรุ่น แต่ที่นี้มีแต่คนแก่นั่งกันเต็มร้าน เข้าไปเดินตากแอร์ใน Oldsiam Plaza ก็ไม่ผิดกติกา ห้องน้ำที่นี่สะดวกสะบายสะอาด
ด้วย เขาขยันล้างนะ หากยังไม่เบื่อขึ้นไปชั้น 3 ห้างอมรที่นี่ใหญ่สุด มีทุกอย่าง เกือบทั้งชั้นแล้ว ชั้น 2 เดินมาตามขอบกระจก
จะเจอร้านเป็นห้อง ๆ คนแก่เขาจะมาร้องเพลงกัน เป็น คาราโอเกะชรา นะครับ มีอยู่หลายร้าน แต่บอกก่อนนะเสียงลุง ๆ ป้า ๆ
นะสุดยอดทุกคน ไม่แน่ไม่มาโชว์หรอก หากอยากดูเพชรให้ตาลายเล่นก็เดินชั้น 1 ร้านเพชรทั้งนั้น พอเมื่อยอีกก็แวะสำนักงาน
Gold Future เข้าไปถามว่าเล่นยังไง กินกาแฟฟรีซักแก้ว อยากกินน้ำหวานก็เข้าร้านเพชร
พอเย็นหน่อยก็เดินกลับมาที่ข้างกระทรวงมหาดไทย มีคนเขาเอาของมาวางขายเพลินดี แวะกินข้าวเย็นบ้านเสี่ยหมู มืดพอดี
ลากลับ ออกมามุ่งกลับไปสี่แยกคอกวัว ข้ามฝั่งไปเจอถนนข้าวสาร เดินให้ฝรั่งดูอีกสักรอบ แวะกินเบียร์สักขวดก็ได้ เผลอปั๊บ
เดียวห้าทุ่ม รีบกลับบ้าน curfew เที้ยงคืน

ตามไม่ค่อยทันเลยนะคะ คุณบ๊อบ
เด๋วไปดูบอลโลก แวะไปหาชิมร้านอาหาร ก่อนที่จะโดดขึ้นรถเมล์ กลับบ้าน
โอว..มึนตึ๊บ

เอาเป็นว่ามาคุยเรื่อง รถเมล์ก่อนละกัน
เพราะ สมัยนี้ จะไม่เห็น การ ห้อยโหนโยนตัว ติดข้างรถ แบบวันวาน
ที่ รถเมล์ จนแน่นเป็น ยัดทะนาน อัดเป็นปลากระป๋อง
ถึงขนาด ต้องห้อยโหน ล้นออกมานอกตัวถัง
แต่คนรุ่นนั้น ก็ยังรู้สึก โก้ กับการ ห้อยโหน
แม้ว่า รถจะว่าง ก็จะยืนเก็ก ตรงประตู ขวางทางขี้นลง
จนกระทั่ง มีรถเมล์แบบ ปิดประตู ทำให้ ภาพเหล่านั้น หมดไป
น่าเสียดาย จริงๆ

ตานี้ ก็มาเรื่อง อาหารการกิน
ตอนเด็ก คุณแม่ มีญาติ เป็นคนอิสลาม
เลยได้มีโอกาส ทานอาหารอิสลาม
เลยอยากถามมว่า คุณบ๊อบ หรือ เพื่อนๆ เคยทาน หรือ ชอบอะไรกันบ้าง
อย่างเรานี้ เคยทาน ก๋วยเตี๋ยวแขก จนบัดนี้ ยังหากินไม่ได้เลย
รวมทั้ง ข้าวหมกไก่ ที่ ที่เด็ดต้องอยู่ที่ น้ำจิ้ม
ซึ่งเป็นสูตรเฉพาะ ไม่ใช่ น้ำจิ้มสำเร็จ
ซึ่งก็หากินได้ยาก ไม่รู้ว่าท่านใดเคยทาน หรือพอรู้แหล่ง
ช่วยแนะนำหน่อยนะคะ

ส่วนอาหารแปลกๆ อื่นๆ บางอย่างก็ยังไม่เคยทานเหมือนกัน
เคยได้ยินแต่ชื่อ ถ้าได้เจอของจริง ก็ไม่แน่ใจว่า จะทานลงไหม

โถ่ น้องหนิง เรื่องบอลโลกยังไม่เลิกหรอก เดี๋ยวใกล้ ๆ รับรองมีเรื่องคุยเยอะ
เรื่องรถเมล์ไปเจอก็เอามาฝากเพื่อน ๆ บางทีหารูปต้องไปตามล่าจากต่างชาติ
มีรูปดีดีเยอะ สมัยก่อนปี 2518 รถเมล์หลากหลาย เลยมีเรื่องเยอะ พอดีเกิดทัน
และได้ห้อยโหนเป็นลิงเป็นค่างทุกเช้า เย็น นอกจากตื่นเต้นแล้ว ไม่เสียตังค์ด้วย
กระเป๋ามาเก็บเงินไม่ได้ เคยเห็นภาพเต็มตาครั้งหนึ่งโหนสาย 74 ออกจาก
สะพานควายจะเข้าห้วยขวาง ผมโหนอยู่บันไดหลัง รถเร่งเครื่องออกจากป้าย
ตรงหน้าสุกี้นัมเบอร์วัน ชายที่อยู่บันไดหน้าหลุดมือ ตัวรอดเข้าใต้รถ ผ่านล้อหลัง
ดังกร๊อบ รถเบรคผมตกลงมาเห็นชายคนนั้นเลยล้อหลังไปแล้ว ส่วนคนขับไม่น่า
เชื่อกระโดดออกทางหน้าต่างข้างคนขับ เผ่นหายไปในทันที ภาพที่เห็นไม่ได้
ทำให้กลัวเลยเพราะยังต้องห้อยโหนอยู่อีกหลายปี รถมันแน่นจริง ๆ รถคงน้อย
ผมคิดว่านะ อีกครั้งสายเดิมผมขึ้นที่อนุสาวรีย์ โหนบันได้หลังเหมือนเดิม พอรถ
วิ่งมาถึงสนามเป้า คนที่โหนอยู่ข้างหน้าผมซึ่งอยู่ใกล้หน้าต่าง มันเอื้อมมือจะไป
จับประตูคงจับผิดเลยไปคว้าเอาสร้อยทองของสาวที่นั้งริมหน้าต่าง แล้งตกใจ
กระโดดลงรถวิ่งเข้าซอยไป เหตุเกิดเร็วมาก
หากชอบอาหารอิสลาม ผมกินเป็นแค่ไม่กี่อย่าง ข้าวหมกไก่ ต้องบังเดช พระประแดง
แต่เดี๋ยวนี้หากเอาสะดวก ไปถนนเกษตรตัดใหม่ วิ่งไปเรื่อย ๆ สังเกตุซ้ายมือร้าย ยูซุบ
ร้านนี้อร่อยมาก ซุปก็อร่อย ข้าวหมกเนื้อ ข้าวหมกแพะ ข้าวหมกไก่ แล้วแต่สะดวก
ลองแวะไปดู ไปวันไหนบอกผมด้วยนะ อยากกินอยู่เหมือนกัน สะเต๊ะเนื้อหากินยาก
หน้าร้านมีร้านขายลูกตาลลอยแก้วด้วย ถูกใจมาก

เป็นภาพที่ชาวต่างชาติเขาถ่ายไว้ มีอยู่หลายภาพแต่อยากให้เพื่อน ๆ ดูภาพนี้
ปี 1959 ก็พ.ศ. 2502 เป็นภาพเครื่องบินกำลังจะแลนดิ่งที่ดอนเมือง ดูแล้ว
ตกใจ ข้างสนามบินยังเลี้ยงควายอยู่เลย



ส่วนภาพนี้ อยากให้ดูรถเมล์ขาว สมัยที่ยังเป็นรถโกดังต่อเป็นรถเมล์ รุ่นนี้ตัวถังกับพื้นเป็นไม้นะครับ
หลังคาจะเป็นไม้คุ้มด้วยสังกะสี เวลาฝนตกรถแบบนี้หลังคารั่วด้วย ได้บรรยากาศมาก คันนี้ถ้าดูไม่ผิด
จะเป็นสาย 2 วิ่งจากปากน้ำมาปากคลองตลาด กำลังวิ่งผ่านโรงหนังเอ็ดไพร์ ที่ฉายแต่หนังไทย
กำลังฉายหนังเรื่อง ชาติฉกรรณ์ ของรังสี ทัศนพยัคฆ์ คนที่สร้างมนต์รักลูกทุ่งนั่นแหละ แต่นี้ก่อน
หน้านั้น แสงดนำโดยมิตร เพชรา ฉายในปี 2508
ผมชอบภาพเก่า ๆ เพราะภาพบอกอะไรเราได้อีกมากมาย

อาหารอิสลามผมก็ชอบข้าวหมกไก่ครับ (รู้จักอย่างเดียว) ที่ชอบกินมากมีอยู่ร้านนึงครับ
อยู่ในตลาดปากน้ำ ตอนนั้นมีธุระไปทำงานแถวนั้น ทุกกลางวันต้องแวะไปทานให้ได้
แต่ปัจจุบันนี้ ไม่ทราบว่าย้ายไปไหน ..... อ้าววว เด็กปากน้ำทราบแล้วเปลี่ยน
โปรดแจ้งพิกัดร้านนี้ที่ตั้งใหม่ด้วยครับ

ส่วนอาหารมุสลิม (ไม่รู้ใช่หรือป่าว) ชอบกินบาเยีย ครับ โดยเฉพาะร้านนี้
\/
\/
\/


ปล.เมื่อวานเห็นในข่าวแว๊บๆๆ ว่าเสี่ยตัน (โออิชิ) แกขอให้ใช้พื้นที่ที่ทำเป็นร้านคาราโอเกะเป็นร้านเซลล์ของพวกแบรนด์เนม
แต่ไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัด แต่ว่าจะเริ่มวันที่ 28 พค.นี้
Uncle Bob เตรียมตังค์ครับ

สวัสดีค่ะ คุณหนิง คุณโก้ด้วยอ่ะ

วันนี้สนุกจังชอบใจ อ่านไปจิตนาการไปด้วย อาหย่อย
เพิ่งทราบว่าพระกระโดดกำแพง ผู้หญิงห้ามกิน เห็นพี่ชายโม้อยู่เรื่อย
จนรำคาญ ว่าเมื่อไรจะพาไปกินสักที จนแกแกล้งทำลืมๆ ไปเรย

ชอบอาหารอิสลามเหมือนกันค่ะ แต่ไม่รู้ชื่อ ชอบบาเยียแต่ต้องกินใหม่ๆ นะ

ประชากรสมัยก่อน นิดเดียว แต่ดันห้อยกันเป็นพวง ล้นออกมา โดยเฉพาะนักเรียนขาสั้นไม่ค่อยยอมขึ้นบนรถสามารถ
ห้อยมือเดียว แข็งแรงจริงๆ สมัยรถเมล์ขาววิ่ง มีรถรางด้วย เกิดไม่ทันเห็นรถรางแห่ะ

ผมชอบภาพนี้มาก นั้งดูอยู่บ่อย ๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้
ให้เพื่อน ๆ ลองทายกันดูว่าเป็นถนนอะไร ภาพนี้ถ่ายปี 2505
ตึกขาว ๆ ซ้ายมือยังอยู่ ถัดไปเป็นปั้มน้ำมันเชลส์ ส่วนตรงที่มี
กองไม้ปัจจุบันเป็นอาคารสูงหลายสิบชั้น รถติดแบบโคตร ๆ
ทั้งวัน เป็นไปได้ อีกอย่างที่ชอบคือเสาไฟฟ้า สมัยก่อนจะทำ
ด้วยไม้ เวลามีปัญหา พนักงานการไฟฟ้า เขาจะปีนขึ้นไฟซ่อม
ที่รองเท้าเขาจะติดเหล็กแหลม แล้วแทงกับเสาไฟฟ้าปีนขึ้นไป
ลองทายกันดูนะครับ พรุ่งนี้จะมาเฉลย บอกใบให้อีกนิดแล้วกัน
ที่เห็นกองไม้ทางขวามือ ปัจจุบันเป็นเศรษฐีมีชื่อเสียงโด่งดังครับ
คุณโก้น่าจะคิดออก

ร้านอิสลามที่อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมาก็คือร้านนายแม้นอิสลาม เดี๋ยวนี้ตรงที่ตั้งร้านกลายเป็นดิโอลด์สยามไปแล้ว ร้านนี้ย้ายไปที่ไหนก็ไม่รู้

ส่วนเรื่องโหนรถเมล์นี่สมัยนั้นก็โหนทุกวันครับ จากบ้านที่วัดท่าพระโหนสาย ๔๒ ข้ามสะพานพุทธไปเรียนที่สวนกุหลาบ ที่โหนก็เพราะไม่อยากไปเบียดข้างบน มันร้อน ขากลับก็เดินไปขึ้นที่ต้นสายตรงรร.เบญจมฯ ดูสาวสาวก่อนกลับ พอชุ่มชื่นหัวใจ

เมื่อก่อนมีสะพานพุทธสะพานเดียว จะมีตำรวจชื่อจ่าดำคอยโบกให้รถขึ้นสะพานทีละสองเลน จ่าดำนี่เป็นตำรวจที่โดนด่ามากที่สุดในประเทศไทยเพราะโดนด่าทุกวัน รถติดคนขับก็หงุดหงิดพอขับรถผ่านจ่า ก็ตะโกนด่าแกซะหน่อย แต่พอปีใหม่นี่แกก็เป็นตำรวจที่ได้ของขวัญมากที่สุดเหมือนกัน เดี๋ยวนี้ประเพณีให้ของขวัญตำรวจช่วงปีใหม่ ผมไม่เห็นแล้ว ตำรวจก็คงไม่ค่อยสนใจ ตั้งด่านเดี๋ยวก็ได้แล้ว

ผมขอเดาว่าเป็นแยกสุขุมวิท-อโศก ที่เห็นต้นกล้วยอยู่ ตอนนี้เป็นตึก อินเตอร์เชน
เลยไปหน่อยเป็นปั้มตราหอย ประมาณต้นเสาไฟฟ้าที่ 9 น่าจะเป็นเอ็มโพเีรียม
ส่วนกองไม้ เป็นตึกอินเตอร์เชน ..... ไม่รู้ว่าจะถูกหรือป่าว

เดารูปไม่ออกตจริงๆเลยน้า BOB แต่ว่า ชอบคำว่า "รถโกดัง" ผมไม่ได้ยินคำนี้มานานมากๆเลยครับ
ตอนเด็กจะได้ยิน พ่อ กับ อากง เรียกชื่อรถบรรทุกว่ารถโกดัง เพราะจะต้่องเข้ามาบรรทุกของที่บ้าน
รับไปส่งที่ขนส่ง หากมาพูดตอนนี้พวกเด็กรุ่นหลังๆอาจจะไม่รู้ความหมายเลย ขอบคุณครับที่รื้อฝื้นคำนี้
ออกมาใหม่

มีอยู่คำนึงตลกมากๆ และคำ hit ประจำตระกูลผมเลยก็ว่าได้ คือ "ลื้อไม่รู้จักพระละโกษา" งงมั้ยครับ
มันแปลว่าอะไรละ คือ อากงผมแกพูดไทยไม่ชัดแล้วก็เรียงประโยคไม่ถูก จริงๆคือ "ลื้อไม่รู้จักกาละเทษะ"
แต่เพี้ยนเป็น "ลื้อไม่รู้จักพระละโกษา" ส่วนคำนี้ hit ยังไงทุกวันนี้แม้เวลาผ่านไปนานขนาด
ไหนคำนี้ก็ยังอยู่กับครอบครัวผม เอาไว้ใช้ติเตียนลูกน้่องที่ทำผิดไม่รู้จักกาละเทษะ...ขนาดที่ว่าลูกน้อง
ของอากงผม ได้ออกไปตั้งตัวปัจุจุบันเป็นเถ้าแก่ไปหลายคน ยังเอาคำนี้ติดตัวไปด้วย พร้อมทั้งวิชา
ความรู้ในการขายสินค้า และ การดำเนินกิจการ เรียกว่า สำเนาถูกต้อง ไปหลายร้านเลยทีเดียว

สวัสดีคุณ ไม่โก๋ก็กี๋ด้วยนะครับ
ร้านนายแม้นเมื่อก่อนผมก็ไปกินบ่อย เพราะช่วงหนึ่งเคยมีแฟนเป็นอิสลาม
โดนผู้ใหญ่ถามทุกวัน เธอพาผมไปกินทุกครั้งที่ไปพาหุรัดซื้อผ้า มีอีกร้านที่
รสชาติไม่หนีกัน เป็นตึกแถวที่เจริญกรุง ใกล้ ๆ โรงแรมโอเรียลเตลยังอยู่ป่าว
ไม่รู้ เพราะส่วนใหญ่เด็กรุ่นหลังไม่สืบทอดเจตนารมย์ ไปประกอบอาชีพอื่น ๆ
กันหมด ทำให้เดี๋ยวนี้หากอยากกินก็จะไปที่ร้านยูซุป คงดีสุดแล้วในยุคนี้
อีกอย่างผมชอบกินซุปเนื้อ ของอิสลาม เนื้อวัวจะดีมาก เพราะเขาต้องทำ
ตามหลักศาสนา และเขาใส่หอมเจียว ชอบจริง ๆ
คุณโก้แถวอโศกปี 2505 นะรถเริ่มติด ตึกเริ่มเต็มถนนแล้วนะครับ แถวสุขุมวิท
เป็นแหล่งพักอาศัยของต่างชาติ ถัดไปอีกปีสองปี พวก CIA ก็เข้ามาเต็มสุขุมวิท
ก่อนสงครามเวียตนามเสียอีก เพราะพวก CIA เข้ามาตั้งแต่สมัย JFK มาเดิน
เต็มเมืองไทย สำนักงานใหญ่ CIA ของเอเซียอาคเนย์ อยู่ประเทศไทย ตรง
สุขุมวิทนี่แหละ ทำให้พวก คอร์ทหรืออพาร์ทเม้นท์เกิดขึ้นมากมาย รวมทั้งร้าน
อาคารฝรั่งด้วย
เสี่ยหมูนี่เองมิน่าแถวบ้านท่าน เรียกชื่อเพี้ยนไปหมด เหลือเชื่อแต่ก็เป็นปกติ
คนได้ยินก็เอาไปพูดต่อ กลายเป็นปกติไป ผมเคยอ่านหนังสือของคุณเอนก
ผมชอบสะพานแถวบ้านท่านจริง ๆ ตอนสร้างไม่ได้ตั้งชื่อ พอดีมีโรงสีอยู่ข้าง ๆ
เลยเรียก สะพานข้างโรงสี อยู่ไปอยู่มากลายเป็น สะพานช้างโรงสี งงสะไม่มี
เมื่อวานผมก็ไปแถวบ้านท่านมา รถว่างไปเยอะ
รูปที่ให้เดาสงสัยคงยาก ผมใบ้ให้อีกนิด ที่เห็นกองไม้นะเป็นร้านรับทำ วงกบ
ประตู หน้าต่าง ชื่อร้าน "ช.การช่าง"

เรียกผมว่าเต่าก็ได้ครับ ไม่ใช่ชื่อเล่นที่พ่อแม่ตั้งให้หรอก แต่เพื่อนสมัยเรียนตั้งให้ ตอนนั้มีการ์ตูนที่ตัวเอกเป็นเต่า รู้สึกจะชื่อตูเช่หรือยังไงเนี่ยแหละ เพื่อนเขาเห็นผมหน้าตาดี เลยเรียกไอ้เต่าซะงั้น อังเคิลจำได้ไหมเจ้าตูเช่เนี่ย

มีอยู่หนึ่งคำถาม ตอนนี้อังเคิลบุญมีเขาโกอินเตอร์ได้ปาล์มทองคำไปแล้ว เมื่อไหร่อังเคิลบ๊อบจะโกอินเตอร์กับเขาบ้าง

ขอบคุณค่ะ สำหรับ คำแนะนำร้านอาหาร
คิดว่า ( ถ้า ) มีโอกาส ( ผ่านไป ) หรือ ตั้งใจ
คงได้ลิ้มรส ที่ ( อาจจะ ) ทำให้นึกถึง ตอนวัยเยาว์ได้ไหม
ข้าวหมกไก่ เคยไปทานแถว ปากน้ำเหมือนกัน จำชื่อร้านไม่ได้
หวังบู่ หรือป่าว ไม่แน่ใจ ไม่รู้ว่า ที่อื่นเค้าเป็นอย่างนี้หรือไม่
เค้าจะเรียกลูกค้า แล้ว เอาทัพพี เคาะ กับหม้อ หรือ ไม่ก็เปิดฝาหม้อ
ให้มันมีเสียงดังสนั่น นั่งทานที สะดุ้งเลย
อาจจะเป็น จุดขาย อย่างนึงก็ได้นะ

เห็นคุณบ๊อบ บอกว่า อโศก ยุค 2505 รถเริ่มติดแล้วหรือ
เราเองก็เคยอยู่นะ แถว ดงผู้ดีมีเงิน และ ฝรั่งมังค่า เด็มซอย
มีเพื่อนเป็นต่างชาติ หลากหลาย ทำให้นึกถึงวันวาน
ไว้จะมาเล่าให้ฟังวันหลัง
ตอนนั้น ไปอยู่ รถรา จะวิ่งผ่านซอยไปออก อโศก ยังนับคันได้เลย
นาน ๆ จะมีวิ่งผ่านซักคัน รถเมล์ ก็มีสายเดียว ที่วิ่งผ่าน
สาย 38 สีส้ม ก็ไปผ่าน เพชรบุรี เลี้ยวซ้ายไป ประตูน้ำ

รถโกดัง ไม่เคยขี้นนะ คงยังเกิดไม่ทัน
เจอแต่รถสีๆ ที่ดูง่ายดี
ตอนเด็ก มีญาติอยู่ ฝั่งธน
จะไปที ก็ต้องไปขี้นรถที่ สยาม หน้าโรงหนังสยามนั่นหละ
ตอนนั้นจำได้ว่า ฉายเรื่อง อินทรีย์ผยอง นะ
( ใครพอจำได้ว่า ชื่อเรือง ภาษาประกิต เรื่องอะไร ช่วยบอกหน่อย )
ตอนนั้นจะไปต้องขึ้นรถ สาย 21 มั้ง จากต้นทาง จุฬา ไป ถึงไปไม่แน่ใจ
สำเหร่ ละป่าว ไปขึ้น สะพานพุทธ ที่ตอนนั้น ก่อนขี้นสะพาน น่าจะมี
เนิน น้ำตก หรือไงเนี่ย จำได้ลางเลือน
ลงมาผ่าน วงเวียนเล็ก ( อันนี้ มีน้ำพุด้วยหรือป่าว ไม่แน่ใจ ต้องให้คนเถวนั้น ชี้แจง )
มีร้าน ไอติม อร่อย อยุ่ร้านนึง จำชื่อร้านไม่ได้แล้ว น่าจะเป็น ไอติมกะทิ หรือไงนี่
หร่อยมา เออ...พูดถึงไอติมกะทินี่ แล้ว เด๋วนี้ หาทานไม่ค่อยได้นะ
ไม่รู้ จะพอแนะนำ กันได้ไหม รู้สึกน้ำลายจะสอแล้ว
ไปหาไรทานก่อนดีกว่า

ชื่อเรื่อง Where Eagles Dare ของปู่คลิ้นท์มั๊งครับ ส่วนสะพานพุทธฝั่งกรุงเทพจะมีน้ำพุอยู่ กลางคืนเปิดไฟสวยมาก ฝั่งธนมีวงเวียนเล็ก พอลงสะพานมาซ้ายมือเป็นตลาดมืด ของกินตอนกลางคืนเพียบ ที่ขึ้นชื่อก็ร้านบะหมี่ปูสองร้านที่เป็นพี่น้องกัน แล้วก็มีร้านขนมหวานน้ำแข็งไส

อโศกตอนปี 2505 รถไม่เยอะเพราะ ถนนเพชรบุรียังไม่มี อโศกจึงเป็นได้แค่ซอยที่มาสิ้นสุด
ที่คลองแสนแสบ ซอยตันนะครับ สมัยนั้นบ้านผู้ดีมีกะตังค์เขาอยู่กัน แสดงว่าน้องหนิงคนรอย
คนหนึ่งเหมือนกัน เตี่ยผมก็อยู่สุขุมวิทเหมือนกัน แต่อยู่ที่ระยองโน้น
สุขุมวิทแถวนี้มาคึกตักในช่วงที่มีทหารอเมริกันเข้ามานะครับ ร้านอาหารฝรั่งเกิดขึ้นมากมาย
พอสร้างตึกโชคชัย ที่เป็นตึกสูงหลังแรกแถวนั้น ตอนสร้างเสร็จเป็นตึกสูงที่สุดในประเทศที
เดียวนะ ฝรั่งอยู่เต็มตึก ความคึกคักมาเยือนทันที ตอนเด็กได้แต่ผ่านเวลาจะไปพระโขนง
หรือไปปากน้ำ เพื่อไปเที่ยวบางแสน
สะพานพุทธนะมีน้ำพุ ติดไฟสลับสี แล้ววงเวียนเล็กมีอะไร วงเวียนเล็กมีหอนาฬิกาครับ
ผมพยายามหารูป หายากมาก ปัจจุบันตรงสี่แยกริมถนนจะมีหอนาฬิกาอยู่ กทม.ติดป้าย
ว่าเป็นอันเดิมที่อยู่บนวงเวียน แต่ผมว่าไม่น่าใช้อันเก่า ผ่านลองสังเกตุลงสพานพุทธ
จะอยู่ตรงซ้ายมือนะครับ
ส่วนรถเมล์สาย 21 เราเรียก จุฬา สำเหร่ ครับ

เป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขมาก เตี่ย แม่ จะพาผมและน้องสาวนั่งรถสามล้อเครื่อง จากเจริญพาศน์ ไปลงที่หน้าโรงเรียนศึกษานารี มีสนามเด็กเล่นสาธารณะ
เล่นเสร็จก็จะเข้าตลาดมืด บะหมี่ปู หอยทอด อร่อยๆทั้งนั้น สะพานพุทธเก่า จะเป็นจุดเปลี่ยนรถเมล์ จากฝั่งพระนคร กับฝั่งธน มีร้านตัดเสื้อผ้าเต็มไปหมด ใช้โฟมตัดเป็นตัวหนังสือโฆษณาเหมือนกันหมดทุกร้าน ทุกวันนี้เล่นบิลเลียดไม่เป็นก็เพราะที่นี่คิวหัวโล้นกับโต๊ะผ้าเก่า แทงทีเดียวแผลเบ้อเร่อ ก็เลยเลิก

แหม...ตุณบ๊อบ รู้ดีไปหมดเลยนะ
เอาเป็นว่า ตอนเด็ก เร่ร่อนไปเรือยละ
ไม่ว่าจะเป็น บ้านนอก จากท้องทุ่ง ไอ้ขวัญอีเรียม
มา ฝั่งธน ร่นมาย่าน ผู้ดีมีสกุล เรียกว่า หาที่อยู่เป็นหลักแหล่งไม่ได้เลย ( ฮา )

ค่ะ ก็ถือว่าเป็นประสพการณ์ ในช่วงชีวิตนึง
ก็จะ พยายาม ทยอยมา เล่าสู่กันฟังไปเรือยๆ ละกัน

ไหนๆ เราก็อยู่ใน เมืองหลวง มาช้านานแล้ว
อยากทราบว่า ใครพอรู้ไหม ว่า เมืองหลวงเรา
มีชื่อว่าอะไรบ้าง อย่าง บางกอก ( ที่เค้าว่า อย่าไปเลย บางกอก จะบอกให้ )
แล้วเปลี่ยนมาเป็น อะไร ต่อมิอะไรบ้าง ก็จำไม่ค่อยได้
ใครพอจะจำได้ ช่วยเล่าสู่กันฟังนะคะ

เอาภาพนี้มาให้ดู ใครพอรู้บ้างว่า มันคืออะไร
เห็นมีชื่อ จังหวัดด้วย

ในภาพที่เห็นอะมันเป็นเก้าอี้ตัดผมครับ ส่วนที่เห็นที่เป็นพักเท้า
จำได้สมัยประถมไปตัดผมที่ร้านที ไม่อยากเหยียบเลยครับ
เพราะว่าผมแซ่โง้วครับ เหมือนกับว่าเหยียบตระกูลตัวเองงัยไม่รู้
ตอนตัดต้องนั่งกลางขาออก ช่างก็ถามว่าทำไมไม่เหยียบที่พักขา
ผมบอกว่าไอ้ตัวหน้าอะมันแซ่ผม

นี่งัยครับ ตัวเต็ม


ปล. ตกลงรูปที่ให้ทาย เฉลยเลย Uncle Bob ผมนึกไม่ออกแล้วคร้บ

ปล.2 ว่าแต่น้องวรรณ หายไปไหนครับ Uncle Bob คุณเอ๋ครับ หรือว่า
กำลังเลือกวิชาที่จะลงทะเบียนเรียนอยู่

คุณโก้ไม่อยากเหยียบทำไมไม่กลับด้านละครับ จำได้ว่าเป็นอะไรนิ่ม ๆ นะ
พวกนี้เป็นเหล็กหล่อทุกวันนี้มีราคา พวกสะสมของเก่าเขาหาเก็บกัน

เรื่องรูปผมใบ้ให้ขนาดนั้นยังตอบไม่ถูก น่าจะมีคนเดากันออกนะครับ
กองไม้ที่เห็นเป็นร้านทำวงกบ ชื่อ ช.การช่าง ต่อมาสร้างเป็นตึกแถว
ส่วนร้าน ช.การช่าง ก็สร้างเป็นตึกสองชั้น และพอปี 2515 ก็เริ่มทำ
ก่อสร้าง ปัจจุบันตรงกองไม้เป็นอาคารสูงที่สุดบนถนนแห่งนี้

เห็นเก้าอี้ตัดผมแล้วคิดถึงร้านเก่าแก่ในสามแพร่ง พ่อผมตัดที่นี่ประจำ ผมก็ไปวิ่งเล่นแถวนั้นด้วยทุกครั้งที่พ่อไปตัดผม เพราะขากลับจะให้พ่อซื้อมันสมองหมูกับข้าวเหนียวมูลมะม่วง มากินที่บ้าน

พอเริ่มเป็นวัยรุ่น เสื้อผ้า รองเท้า ก็เดินซื้อแถวนั้นแหละครับ ถูกดี

มานิสัยเสียอีตอนเข้ามหาวิทยาลัย ต้องซื้อเสื้อผ้าที่สยามใส่ รองเท้าก็ต้องแบรนด์เนมหุ้มข้อ

งั้นคุณเต่าก็เป็นเพื่อนบ้านเสี่ยหมูนะซี
สมองหมูผมเคยกินแต่ที่ บางกะปิเทอร์เรซ โรงแรมแอมบาสเดอร์
เพราะบ้านห่างสามแพร่ง ตอนเด็กไปเดินแต่หลังกระทรวง
ไปเดินดูเครื่องดนตรีเก่า ๆ ชอบดู แต่เล่นไม่เป็น

สวัสดีค่ะ คุณเต่า

นั่นสิไม่เห็นน้องวรรณนานแล้วค่ะ คุณโก้ ถ้าน้องผ่านมารายงานตัวหน่อย พี่ๆ คิดถึงนะค่ะ

ถนนสีลม วันพรุ่งนี้ กับวันเสาร์ แม่ค้าได้รับความเสียหายมาออกร้าน ดูๆ ว่ามีอะไรถูกใจ ช่วยกัน ติดไม้ ติดมือ Uncle Bob

สนใจหรือเปล่าค่ะ

เคยกี่ต้าร์โปร่งมีอยู่ตัวหนึ่ง ตื้อปะป๋า อยากได้ เสกให้ลูกได้ทุกอย่าง ซื้อหลุดจำนำมาจากโรงรับจำนำ ตัวนั้น 800

แย่งกับพี่ชาย เอ๋ หัดได้ไม่นาน เห่อเป็นพักๆ ลืมหมดแล้ว จะเข้าเรื่องตัดผมก็เข้าไม่ถูก รู้แต่ว่า ผู้ชายครบวงจร

เกาหู โกนหนวด มีโคโลญขวดเขียวๆ บริการออกมาแล้วตัวหอมเชียว แต่ทรงเดียวกันหมดเรย รองทรง ผมเยิ้ม

ด้วยตันโจ กึ่งๆ สปาเหมือนกัน

สมัยก่อน ผู้หญิงร้านบ้านๆ สระ ไดร์ เซ็ท ตัด (ทรงอาม่า แกนมวนผม) อยู่ได้ 1 สัปดาห์ ไม่มีนวดหน้า ขัดหน้า

เด๋วนี้เปลี่ยนแปลงไปเยอะ

สวัสดีเฮียฮง

ไม่ทราบที่ US เขาเห่อฟุตบอลโลกกันบ้างไหม บ้านเราเหอทุกอย่าง

แม้แต่ อเมริกันฟุตบอล เมืองไทยยังถ่ายทอดสดสองนัดให้ดูทุกปี

โปรโบว์ ซุปเปอร์โบว์ ดูมาหลายปี เมืองไทยเล่นไม่เป็น แต่เสื้อ

ทีม ดัลลัส เคาบอย ขายดี NBA บ้านเราก็ชอบมาก แต่เสียอย่าง

เดียวในอดีตในเอเซียบาสเราไม่เป็นรองใคร สูสีกับไต้หวัน แต่เดี๋ยว

นี้ไม่รู้ตกอันดับไปอยู่ไหนแล้ว ยุคเฮียฮงเด็ก ๆ ทีมบาสในไทยเรามี

เจ๋ง ๆ หลายทีม แม้แต่ทีมนักเรียน มีการจัดการแข่งขันประเภทประชาชน

ทั่วไป เกิดดาราบาสเยอะแยะ แต่เราไปไม่ถึงอาชีพ เดี๋ยวนี้เลยลืม ๆ ไป

เหลือฟุตบอลที่ตอนนี้ทุกฝ่ายกำลังช่วยกันดัน น่าจะเกิดได้งวดนี้ หากไม่รอด

อีก ก็ลืมได้เลย ตอนนี้ทีมสโมสรของไทยไปได้ดีมาก มีนายทุนหนุนหลัง

มีสินค้าเป็นสปอนเซอร์ หลายทีมมีสนามเป็นของตัวเอง และอีกอย่างที่

จะทำให้เกิดได้ คือมีการถ่ายทอดสดทางทีวี แต่น่าจะถ่ายหลายคู่หน่อย

และไปถ่ายในหลาย ๆ จังหวัด ตอนนี้บางทีมทำเสื้อและของที่ระลึกขาย

มีคนซื้อและมีแฟนคลับ อนาคตบอลไทยไปบอลโลกเริ่มมีแวว ที่ขาดคือ

ยังไม่ได้สร้างซุปเปอร์สตาร์ เพื่อให้เป็นฮีโร่ เด็ก ๆ จะได้เอาอย่างและบ้า

บอล อีกหน่อยตัวเลือกเราก็จะเยอะขึ้น s.africa มัวแต่รบราฆ่ากันเองใน

ประเทศ เผลอนิดเดียวเป็นเจ้าภาพบอลโลกไปแล้ว คาเมรูนลูกฟุตบอล

ยังหายากในอดีต แต่เดี๋ยวนี้เข้ารอบบอลโลกกันแล้ว ได้แต่รอ รอว่าสักวัน

คงเป็นคิวประเทศไทย ตอนนี้อยากเห็นอีกอย่างคือ พวกสินค้ารวย ๆ ทั้ง

หลายไม่ว่าจะเป็น coke กระทิงแดง เบียรช้าง หรือพวกธนาคาร สินค้า

เหล่านี้ชอบแจกของ น่าจะลองวางแผนแจกลูกฟุตบอล เอาลูกขนาดมาครฐาน

นะครับ อย่างเบียรช้างแจกผ้าห่มอยู่หลายปี เปลี่ยนเป็นแจกลูกฟุตบอล

ให้ไปที่ไหนในประเทศไทยเห็นเด็ก ๆ เล่นฟุตบอล ซ้อมฟุตบอล เพราะราคา

ของลูกฟุตบอลไม่ถูก เด็ก ๆ ตามท้องทุ้งท้องนาคงไม่มีโอกาศ แจกฟรีมันเลย

ตามโรงเรียนที่ห่างไกล บางโรงเรียนยังไม่มีลูกฟุตบอลเลยครับ หรือหากมี

จะเก็บใส่ตู้ใส่กุญแจ นาน ๆ จะเอาออกมาใช้สักที เริ่มแจกตามโรงเรียนก่อน

โรงเรียนละร้อยลูก ต่อไปก็แจกตามหมู่บ้าน ตามอำเภอ หากทำได้คิดว่าไม่

เกินอีกยี่สิบปี เราจะเป็นชาติที่หลายประเทศต้องเกรงกลัว ทุกวันนี้นักฟุตบอล

จะไปเล่นสโมสรในอังกฤษแม้มีคนจ้าง เราก็ไปไม่ได้ เพราะ FA ของอังกฤษ

ไม่อนุญาตให้ประเทศที่อันดับเกินเท่าไรผมจำไม่ได้ แต่ของไทยเกินไปไกลครับ

เราบุกมวยกับบอลเอาให้สุด ๆ ไปเลย ทำได้ครับ

อันดับล่าสุดเดือนเมษายน 2010 ของ FIFA

1. (2) บราซิล
2. (1) สเปน
3. (4) โปรตุเกส
4. (3) ฮอลแลนด์
5. (5) อิตาลี
6. (6) เยอรมัน
7. (9) อาร์เจนตินา
8. (7) อังกฤษ
9. (10) โครเอเชีย
10. ( ฝรั่งเศส
11. (12) รัสเซีย
12. (11) กรีซ
13. (14) อียิปต์
14. (16) สหรัฐอเมริกา
15. (13) ชิลี
16. (15) เซอร์เบีย
17. (17) เม็กซิโก
18. (18) อุรุกวัย
19. (20) แคเมอรูน
20. (22) ไนจีเรีย
20. (19) ออสเตรเลีย
105. (104) ไทย

ในวงเล็บคืออันดับครั้งก่อน จะเห็นได้ว่า ทีมไทยอยู่ในอันดับเกินร้อย

แต่เชื่อไหมในปี 1998 เราเคยอยู่อันดับที่ 43 ของโลกมาแล้ว

เมื่อก่อนบ้านผมตอนเด็กอยู่ที่บ้านหม้อครับอังเคิล ของกินแถวนั้นไล่ฝั่งตะวันตกไปถึงบางลำพู ฝั่งตะวันออกไปจรดวัดมังกร ผมกินหมดครับ ตอนเด็กเนี่ยกินอะไรก็อร่อย พออายุเยอะเนี่ย ไม่ค่อยอยากจะกินอะไรเท่าไหร่



สวัสดีครับป้าเอ๋ ป้าเอ๋ก็ชำนาญร้านตัดผมผู้ชายเหมือนกันนะเนี่ย รู้หมดว่าเขาบริการอะไรกันบ้าง เคยให้ช่างแคะหูให้เพลินดีทีเดียวเชียวละครับป้า




พูดถึงร้านตัดผม อังเคิลเคยใช้บริการร้านตัดผมแถวสยามสแควร์ไหมครับ เห็นเขาว่าครบวงจรเหมือนกัน มีกันมานานแล้ว

คุณ mikroski อยู่บ้านหม้อต้องรู้จัก ขาหมู เจ้าดังแน่ๆเลย ที่ชั่งขายเป็นขีดนะครับ
ผมชอบเจ้านี้มากๆเลย ไม่หวานแบบเจ้าอื่นๆ

น้า Bob ผมเอา link โรงหนังเก่าแก่ และ โรงหนังที่กำลังจะจากไปมาฝากเผื่อจะเป็นข้อมูลสำหรับน้าครับ

โรงหนัง

แหม คุณเต่า ร้านตัดผมแถวสยามเมื่อสามสิบปีที่แล้ว มีดัง ๆ หลายแห่งนะครับ เขาครบวงจรจริง ๆ แต่ต้องจองคิวนะ ไม่ค่อยว่าง
ยกเว้นช่างปีศาจจะว่างตลอด ส่วนพวกช่างเทพี หรือช่างนางงาม รอไปเถอะ ผมเคยเจอไม่ว่างทั้งเดือน อยากตัดด้วยรอเดือนหน้า
อะไรจะป่านนั้น เสียเวลาตัดผมทีละเกือบสองชั่วโมง ไปตอนกลางวันออกมาเกือบเป็นลม ขาก็อ่อน มึนเบียรอีกหลายขวด หมดไป
อีกหลายตังค์ เสียดายแทนคนยุคต่อ ๆ มา อดได้บรรยากาศตัดผมบนวิมาน กลางสยามสแควร์
ผมรู้นะคุณเต่าคิดอะไรอยู่

แวะเอาโปรแกรมการฟุตบอลโลกครั้งนี้มาฝากครับ (เผื่อใครยังไม่มี)



ค่ำนี้มีใครไปเวียนเทียนกันบ้างครับนี่

น้าชอบไม่เหมือนผม ผมชอบแบบรสหวานครับ เลยกินประจำร้านที่อยู่ตรงปากทางเข้าเวิ้งวังบูรพา ฝั่งที่ติดกับโอลด์สยามเดี๋ยวนี้ กินขาหมูหนังๆใส่ไช่สองจาน จากนั้นก็เดินไปกินไอติมกระทิเจ้าเก่าแก่อีกถ้วย ด้วยรสนิยมการกินแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ทุกวันนี้เลยเป็นเบาหวานครับ ค่ายาเดือนเดือนนึงแพงเหลือเกิน กินยาแบบถูกผมก็มีอาการน้ำตาลต่ำ ความดันตกแทบทุกวัน มันเหนื่อยมาก จนหมอต้องเปลี่ยนยาให้ใหม่


แหมอังเคิล มันแตกเนื้อหนุ่มแถวนั้น ก็ต้องอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดาครับ แต่บ่อยมากก็ไม่ไหว มันหลายเงิน

คุณเต่า ขาหมูเจ้าที่วังบูรพา เมื่อก่อนก็ชอบไปกินเหมือนกัน
คนเยอะมาก เขาทำดีเขาลอกเอามันออกหมดเหลือแต่หนัง
กับเนื้อ ผมไปสั่งเอาแต่หนังเขาไม่ขาย รอนานมาก แล้วจาน
หนึ่งมีนิด หากซื้อกลับมากินบ้านจะคุ้มกว่า แต่ผมชอบเจ้าที่
สีลมมากกว่า สั่งที่ละหลาย ๆ ขา เอากลับบ้านมากินให้สะใจ
แต่เดี๋ยวนี้กินน้อยแล้ว นาน ๆ จะกินสักที โดนเพื่อนที่อยู่สีลม
เขาห้ามไว้ อันตรายกินบ่อย ๆ เลยห่างเหิน อายุมากต้องทะนุ
ทะนอมตัวหน่อย อย่างที่ท่านบอก ค่ายาแพงครับ ขาหมูกับ
ข้าวมันไก่เลยต้องห่าง ๆ วันนี้เที้ยงเมียโทรไปสั่งห่านท่าดินแดง
มากินที่บ้าน เดี๋ยวนี้มี Delivery เหมือนกัน แต่คงต้องเว้นไปอีก
นานเหมือนกัน เมียบอกให้หัดกินสลัด ยังไม่รู้จะไหวไหม เพิ่งหัด
กินผักเมื่อไม่นานมานี่เอง ก่อนหน้า อะไรที่สีเขียวไม่กล้ากิน
น้ำอัดลมก็เปลี่ยนเป็นน้ำผลไม้ พออายุมากแล้วมันงดไปได้เอง
เหล้าเบียรก็ไม่ได้แตะต้อง น่าจะปีละครั้งตอนปีใหม่ ทุกวันนี้เริ่ม
ออกกำลังกายวันละ 40 นาที ทำมาเดือนกว่าแล้ว ชักติด ดีเหมือน
กัน แต่พุงไม่ยุบ สงสัยเข้ามากกว่าออก ลำบากจริง ๆ คนแก่
ตอนหนุ่ม ๆ ก๊วยเตี๋ยวเรืออนุสาวรีย์ เมื่อก่อนเพื่อนท้าหากกินครบโหล
มันจะเลี้ยง ผมกินได้ 15 ชาม มันบอกให้พอ ไม่หยุดอาจไปถึง 20
กินเข้าไปได้ เดี๋ยวนี้เวลากินก๊วยเตี๋ยวจะพยายามกินชามเดียว เอาพอ
อยู่ท้อง
แถวหลังวัง คุณเต่าไปกินข้าวหมูแดงนครสนุก บ้างหรือเปล่า ใช้เจ่าเก่าที่
หน้าโรงหนังนครสนุกหรือเปล่า ผมเห็นหลายที่จะขึ้นป้าย ข้าวหมูแดง
นครสนุก เจ้าเก่าจริง ๆ อยู่ที่ไหน จะลองไปย้อนอดีต เมื่อตอนนุ่งขาสั้น
หนีเรียนไปดูหนังที่ไร ต้องกินข้าวหมูแดงเจ้านี้ทุกที

มาเล่าด้วยภาพต่อยามว่าง
ภาพนี้เป็นภาพอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยเมื่อตอนก่อสร้าง ในยุคสมัย มาลานำไทย
ของนายกจอมพล ป.พิบูลย์สงคราม ในยุคท่านมีสิ่งใหม่ ๆ เกิดขึ้นมากมาย และ
อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยนี้ก็เช่นกัน เริ่มก่อสร้างเมื่อ 24 มิถุนายน 2482 และทำพิธี
เปิดในวันที่ 24 มิถุนายน 2483 นอกจากนี้ในยุคท่านยังมีการก่อสร้างอนุสาวรีย์
ชัยสมรภูมิเพื่อรำลึกถึงทหารและประชาชนที่เสียชีวิตในสงครามอินโดจีนกับฝรั่งเศส
ทำพิธีเปิดเมื่อ 24 มิถุนายน 2485 ปีที่น้ำท่วมใหญ่ และอีกอย่างหนึ่งที่ยังเห็นอยู่
คือสถานีโทรทัศน์ช่อง 4 (ปัจจุบันคือช่อง 9) ก็เกิดในสมัยท่านเช่นกัน ตอนแรกกะ
จะเปิด 2500 เพื่อฉลองกึ่งพุทธกาล เพื่อเป็นของขวัญประชาชน แต่งานทุกอย่างเสร็จ
เร็ว ภายใต้การดูแลของ ร.ม.ต.ช่วยว่าการกระทรวงการคลัง พลตำรวจเอก เผ่า ศรียานนท์
ทำให้เปิดดำเนินการในวันที่ 24 มิถุนายน 2498 จะเห็นว่ารัฐบาลในสมัยนั้นให้ความ
สำคัญกับวันชาติเป็นพิเศษ 24 มิถุนายน เป็นวันชาติครับตอนนั้น มาเปลี่ยนเป็นวันที่ 5
ธันวาคม ในปี 2503



ปลายปี 2485 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่ ท่วมทั้งจังหวัด
ไม่เว้นแม้แต่ที่ราชดำเนิน ตอนนั้นเราต้องค่อยหลบระเบิดแล้วยังต้องมาหนีน้ำอีก
เดือดร้อนกันไปทั่ว ในช่วงนี้ต้องมีการปันส่วนอาหาร โดยรัฐบาลเป็นผู้แจกข้าวสาร
ที่ประชาชนต้องไปเข้าคิวรับแจก



ภาพอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยในปี 2508 ไม่น่าเชื่อ รถตุ๊กตุ๊ก มาวิ่งแล้ว เพราะรัฐบาล
ประกาศยกเลิกรถสามล้อถึบใน กทม.เมื่อปี 2507 มีสามล้อเครื่องมาวิ่งอยู่พักแล้วเรา
ก็ได้ให้การต้อนรับเจ้า ตุ๊กตุ๊ก ที่เป็นรถเก่ามาจากญี่ปุ่น จนปัจจุบันเราเป็นผู้ส่งออกเจ้า
ตุ๊กตุ๊กไปต่างประเทศหลายแห่ง โดยเฉพาะแถวอัฟริกา และที่เท่ห์สุด ๆ ด้านหลังตรงกะบะ
เราประทับตรา THAILAND ตัวเบ่อเร่อ



ภาพนี้เก่ากว่าฝรั่งถ่ายไว้เมื่อปี 2502 แต่ผมพยายามดูที่ป้ายกองสลากน่าจะ 2501 กองสลากที่ราชดำเนิน
ยังมีสามล้อถียอยู่ บนถนนจะเป็นรถ Morris กับ เจ้าออสตินสีเทาสามประตูที่เป็น Taxi สมัยนั้น



ปี 2483 มีการเดินขบวนของนิสิตนักศึกษาเพื่อเรียกร้องดินแดงที่เสียไปในปี ร.ศ.112 คืนจากฝรั่งเศส
ทำให้รัฐบาลจอมพล ป. ตัดสินใจส่งทหารข้ามแดนไปยึดคืน ทำให้เกิดส่งครามกับฝรั่งเศส เราชนะในตอน
แรก แต่ภายหลังด้วยเทคโนโลยีที่เหนือกว่า ทำให้เราเสียเปรียบ โดยเฉพาะยุทธนาวีที่เกาะช้าง จังหวัดตราด
เมื่อเราส่งเรือรบหลวงธนบุรีออกไปเจอกับเรือรบลามอนต์ปิเก้ของฝรั่งเศส และโดนตอร์ปิโดจมลง ในช่วงกลางปี
2484 ญี่ปุ่นเข้ามาเป็นตัวกลางไกล่เกลี่ย เรื่องจึงยุติ แต่พอปลายปี 8 ธันวาคม 2484 ญี่ปุ่นก็ยกพลขึ้นบกที่
ประจวบ ขอผ่านประเทศไทย
รัฐบาลได้ก่อสร้างอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ผู้เสี่ยชีวิตในสงครามกับฝรั่งเศส ภายในจะบรรจุกระดูก
ของผู้เสียชีวิต โดยบรรจุไว้ในปลอกกระสุนปืน มีเจ้าหน้าทีคอยเติมน้ำมันตะเกียงเพื่อไม่ให้ดับ ไม่รู้เดี๋ยวนี้ยังมีอยู่
หรือป่าว ในภาพทางซ้ายเมื่อแรกเปิด อนุสาวรีย์จะไม่มีรั้ว หลังเปิดไม่นานพอปลายปีเกิดน้ำท่วมใหญ่ ประชาชน
ต้องพายเรือไปมา ตอนเปิดใหม่ ๆ โดยรอบของอนุสาวรีย์จะเป็นสวนสาธารณะเพื่อการพักผ่อนของประชาชน และ
เป็นจุดเริ่ม ก.ม.1 ของถนนพหลโยธิน



สถานีโทรทัศน์ช่อง 4 ทีวีช่องแรกของไทย ใช้สถานที่ตั้งของธนาคารแห่งประเทศไทย บางขุนพรหม
เป็นที่ตั้งเพราะท่านประธานเป็น รมต.ช่วยกระทรวงคลัง ส่วนภาพขวามือเป็นภาพทดสอบสัญญาณ
ของเจ้าของเครื่องส่ง เมื่อก่อนทีวีไม่ได้ออกอากาศ 24 ชั่วโมง ตอนปิดสถานีจะมีภาพนี้ขึ้นที่หน้าจอ
ใครเกิดทันจะจำได้มานั่งดูรูปหัวอินเดียนแดงรอนางฟ้ามาโปรยดอกไม้

ขอบคุณ Uncle Bob เรื่องราวของอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ที่ไม่เคยทราบมาก่อน เป็นลำดับ เป็นความรู้ให้กับชนรุ่นหลังๆ ค่ะ

น้าเต่า เอ๋ ฟังจากพ่อมาอีกทีค่ะ แต่ทำไมขาหมู เค้าจะกินตอนเช้า ข้าวมันไก่นิยมกินตอนดึก รอบมิดไนท์ แปลกดี

แกรี่ โคลแมน อดีตดาราเด็กลาโลก วัย 42







เอพีรายงานวันที่ 28 พ.ค. ว่า แกรี่ โคลแมน อดีตดาราเด็ก ผู้โด่งดังจากซีรีส์แนวซิตคอมของอเมริกัน Diff′rent Strokes หรือ เจ้าหนูจอมยุ่ง ที่เคยออกอากาศทางช่อง 3 ในเมืองไทย เสียชีวิตแล้วด้วยวัยเพียง 42 ปี ด้วยอาการเลือดตกในสมอง หลังจากล้มศีรษะฟาดพื้น ถูกนำตัวจากบ้านส่งที่โรงพยาบาลในรัฐยูทาห์ ในวันพฤหัสฯ

โคลแมนรับบทอาร์โนลด์ แจ๊กสัน เจ้าหนูจอมยุ่ง ในซีรีส์ครอบครัว Diff′rent Strokes ออกฉายในปี 2521-2529 มีประโยคเด็ดประจำตัวคือ "What you talking ′bout, Willis?" (นายพูดอะไรของนายนะ วิลลิส) เป็นที่ชื่นชอบของชาวอเมริกัน

ชีวิตส่วนตัว มีปัญหาด้านการเงินและคดีฟ้องร้องหลายคดี รวมถึงในระยะหลัง มีคดีการใช้ความรุนแรงในครอบครัว ที่แชนนอน ไพรซ์ ภรรยาถูกจับฐานเป็นฝ่ายใช้กำลังในปี 2552 แต่พอมาปี 2553 โคลแมนก็ถูกจับในข้อหาเดียวกัน ไปนอนคุกอยู่ช่วงหนึ่ง ก่อนได้ประกันตัว

อย่างไรก็ตาม โฆษกประจำตัว กล่าวว่า ดาราดังมีความทรงจำดีๆ ในการเป็นผู้ให้ความบันเทิง และซาบซึ้งกับการสนับสนุนของแฟนๆ มาตลอด

ที่มา ข่าวสด

ปล. เลือนๆตามประสา ไม่ค่อยจะเก็บเรื่องราว เคยชม ซีรีส์ตอนวัยเด็กของเธอนะค่ะ อายุสั้นจัง

น้องเอ๋ โคลแมน ก็มีปัญหาเหมือนดาราเด็ก ๆ แทบทุกคน
ทั้งอดีตถึงปัจจุบัน ตอนเด็กขณะที่รุ่ง ๆ เงินทองไหลมาเทมา
จนทำอะไรไม่ถูก ต้องตั้งบริษัทขึ้นมาดูแลผลประโยชน์
สื่อมวลชน สรรเสริญกันใหญ่ว่าเป็นเจ้าของบริษัทที่เด็กที่สุด
และเป็นเด็กที่ร่ำรวยที่สุด(ที่ไม่ได้มรดก) เป็นข่าวอยู่หลายปี
ผลสุดท้ายมีปัญหาด้านการเงิน ดารา ศิลปิน มีหลายท่านที่
ประสพปัญหาอย่างนี้
ปัญหาอยู่ที่จะดูแลรักษาเงินทองยังไงมากกว่า แต่ส่วนใหญ่
จะพยายามหาทางใช้เพราะมันมีมากจนตั้งตัวไม่ทัน มีตัวอย่าง
เยอะมาก

RIP

เอาเพลงของ The Impossibles มาให้เพื่อน ๆ ฟังสองเพลง
ฟังแล้วอย่าคิดว่า The Im เมาเหล้านะครับ
รู้ไหมใครร้อง

หมดทุกข์ไปอีกคน เคยดูข่าวแกทางยูบีซี เห็นว่าตอนหลังต้องไปรับจ้างเป็นยาม ชีวิตแกคงไม่ค่อยสะดวกสบายซักเท่าไหร่

ขอแสดงความอาลัยครับ จำได้ว่าตอนนั้นชอบดูซีรีย์เรื่องนี้มากตามดูทุกตอน โดยเฉพาะสาวน้อย (คุณป้าในสมัยนี้) ที่แสดงเป็นพี่สาวคนโต น่ารักมาก อิอิ

ว่าง ๆ มาฟังเพลงระลึกถึงความหลังดีกว่า เข้ากับสถานะการณ์ดีมาก
อดีตที่หอมหวานกำลังเปลี่ยนไป และเหลือแต่ความทรงจำ



ภาพนี้นักท่องเที่ยวถ่ายไว้จากด้านข้างของอาคารสยามเซ็นเตอร์ ในปี 2528
จากหน้าโรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล แถวนั้นจะเป็นที่จอดรถ ส่วนด้านติดถนน
พระราม 1 จะทำไว้จอดรถมอเตอร์ไซด์ ป้ายโฆษณาหนัง killing field ติดหราอยู่
ด้านหลังตึก



ภาพหายากถ่ายโดยนักท่องเที่ยวเหมือนกัน บริเวณสี่แยกปทุมวัน มาบุญครองยังไม่สร้าง
สองข้างจะเป็นตึกแถว และเป็นที่นิยมคือการติดคัสเอาท์โฆษณา บางช่วงเวลาจะมีสาร
พัดทั้งหนัง ทั้ง concert และสารพัดสินค้ายึดตึกแถวตรงนี้เป็นทำเลทองในการติดป้าย
โฆษณา ด้านล่างจะเห็นเก้าอี้เต็มไปหมด นี่คือลานจอดรถของสยามเซ็นเตอร์ที่ต่อมา
สร้างตึกสยามดิสคัพเวอร์รี่ นี่ละคือลายเบียร์แห่งแรกในประเทศไทย มีชื่อเรียกอย่างเป็น
ทางการว่า คลอสเตอร์เบียร์การ์เด้น



ภาพนี้ขึ้นไปยืนถ่ายบนสพานลอยข้ามถนนที่มองเห็นในภาพบนนะ หันหน้าไปทาง
หน้าสนามกีฬา เจริญผล แต่เก่ากว่ารูปบนเพราะรถเมล์ยังไม่ได้รวม ขวามือจะมีอู่
รถเมล์ของบริษัท บุญผ่อง สาย 15 วิ่งจากหัวมุมถนนเจริญนคร ไปสิ้นสุดที่บางลำพู
เป็นรถสีน้ำเงินเข้ม ๆ มีคาดสีขาว มีป้ายเขียน สะพานกรุงเทพ บางลำพู

พบกันหน้าสยามสแควร์ วงอีสซึ่น(น่าจะใช่) ผมลืมไปแล้วนะถ้าเฮียไม่เอามาแปะให้ฟัง

กระทู้นี้มีแต่....รอย...ยิ้ม...และการแบ่งปันความสุขให้กันและกัน